DOKUMENTY SZKOLNE

Informacje ogólne - Mutyzm Wybiórczy

Dlaczego to dziecko nie mówi?

On lub ona ma zaburzenie lękowe zwane mutyzmem wybiórczym.

Dziecko cierpiące na mutyzm wybiórczy (MW) staje się nieme w pewnych sytuacjach społecznych i nie może wydać żadnego dźwięku.

Mutyzm wybiórczy jest rodzajem zaburzenia lękowego dotyczącego sfery komunikacji społecznej, które prowadzi do problemów z nawiązaniem i utrzymaniem kontaktów społecznych.

Te dzieci zazwyczaj nie mogą mówić, głośno się śmiać, hałasować ani nawet ruszać ustami kiedy są z rówieśnikami lub dorosłymi, jednak w mówią normalnie i płynnie w domu i innym przyjaznym, znanym środowisku.

Często też nie potrafią inicjować kontaktu społecznego, są raczej wycofane i bardzo długo sie oswajają z nową sytuacją.

Zazwyczaj próbują unikać sytuacji kiedy mowa jest oczekiwana lub wymagana, nie lubią też udzielać odpowiedzi.

Niektóre dzieci, choć nie wszystkie, mogą mieć problemy z uśmiechaniem się czy nawiązaniem kontaktu wzrokowego, ich mowa ciała i wyraz twarzy są bardzo ubogie.
Te dzieci często są bardzo wrażliwe, czujne, respektujące zasady i autorytet; nie sprawiają problemów, mogą nie zwracać na siebie uwagi rówieśników, ale także dorosłych.
Te dzieci NIE SĄ zazwyczaj nieszczęśliwe, wstydliwe czy ciche; często – kiedy czują się swobodnie
-są wręcz przeciwieństwem tego opisu .

Te dzieci NIE SĄ niegrzeczne, nie ignorują Ciebie celowo i nie próbują zwrócić na siebie Twojej uwagi.
Ich zachowanie NIE JEST celowe, NIE JEST wynikiem uporu czy manipulacji.

Lęk i strach może im dosłownie odebrać mowę.


Jak zachować się w stosunku do dziecka z mutyzmem wybiórczym?

* Powiedz dziecku, ze rozumiesz jak trudno jest mu mówić i będziesz szczęśliwy kiedy już będzie gotowe mówić.
* Nie zmuszaj dziecka do mówienia i nie pytaj dlaczego nie mówi... to tylko zwiększa lęk. *Stwarzaj wiele okazji do rozmów, ale nie oczekuj i nie dawaj dziecku do zrozumienia, że oczekujesz, aby też mówiło.
* Zwracaj się do dziecka zwyczajnie, jak do innych, ale nie oczekuj ze dziecko będzie od razu odpowiadać.
* Komentuj bieżące wydarzenia, stwierdzaj fakty, zadawaj retoryczne pytania aby zachęcić do mówienia, unikaj zadawania bezpośrednich pytań na które oczekujesz natychmiastowej odpowiedzi. *       Nie zadawaj otwartych pytań, zmodyfikuj je tak, aby dziecko mogło odpowiedzieć niewerbalnie, tak lub nie, albo gdzie jedno lub dwa wyrazy wystarczą jako odpowiedz.
* Minimalizuj kontakt wzrokowy, usiądź raczej z boku a nie przodem do dziecka, dyskrecja i trochę głupio-śmieszne podejście jest najlepsze.
* Spraw by dziecko poczuło się docenione i było częścią grupy poprzez zachęcanie do niewerbalnej komunikacji w KAŻDYM zadaniu, spróbuj powierzyć mu odpowiedzialność lub zadanie z którego będzie dumne, doceniaj i nagradzaj, nie szczędź komplementów.
* Nawiąż bliską relacje z dzieckiem poprzez zniżenie się do jego poziomu podczas zabaw i przez znalezienie tematów, które będą je interesować.
* Bądź głosem dziecka kiedy inni pytaja dlaczego nie mówi; upewnij się, ze wszyscy wiedza ze dziecko mówi w domu i będzie mówić w szkole kiedy będzie gotowe.
* Bądź wyczulony na prześladowanie ponieważ większość z dzieci z mutyzmem jest wrażliwa, a nie jest w stanie się sama bronić.
* Nie rób wielkiego zamieszania i nie okazuj zdziwienia jeśli dziecko zacznie mówić, to często powoduje zawstydzenie i wycofanie.

Po prostu ciesz się chwilą, dobrze się baw i poznaj to dziecko, które ma dużo do powiedzenia i chce mówić, ale potrzebuje trochę czasu, zachęty i pomocy w zrelaksowaniu się. Wtedy będzie mówić!